Door de deelname aan vredesmissies en bijdragen aan noodhulp ontstond eind jaren negentig een toenemende behoefte aan tactische luchttransportcapaciteit. Defensie besloot daarom in 2004 tot de aanschaf van twee extra Hercules-vliegtuigen. Het totaal aantal Nederlandse C-130’s komt daarmee op vier.
Noodzaak
De C-130 Hercules is in staat op primitieve vliegvelden met onverharde startbanen te landen en op te stijgen. Ook heeft het toestel zelfbeschermingsmiddelen aan boord. Het nut en de noodzaak van de vliegtuigen blijkt al 15 jaar en wordt nog dagelijks bewezen. Zo spelen de huidige twee Nederlandse toestellen een belangrijke rol in het vervoer van personeel en materieel van en naar Afghanistan.
In zijn toespraak noemde staatssecretaris De Vries de C-130 een ‘life saver’: dankzij de inzet van dit type vliegtuig kon onlangs in Haïti indrukwekkend en levensreddend werk worden verricht.
Metamorfose
De twee zogenoemde uitbreidingstoestellen deden tot 1991 dienst bij de Amerikaanse marine. Bij Marshall Aerospace in het Britse Cambridge ondergingen ze een gedaantewisseling en zijn ze klaargestoomd voor operationele inzet naar huidige maatstaven.
De uitgebreide modificatie behelsde onder meer de uitvoering van de cockpit. De analoge beeldschermen zijn vervangen door digitale en voorzien van de laatste technologie. Ook kan overal ter wereld probleemloos met de thuisbasis worden gecommuniceerd. De aanpassingen komen zowel de werkdruk van de vliegers, de situational awareness als de veiligheid ten goede.
Thuisbasis
336 Squadron op Vliegbasis Eindhoven is de thuisbasis van de Hercules-toestellen. De Vries wenste het personeel van het squadron veel succes bij het belangrijke werk dat zij met de C-130 gaat verrichten. ‘Fair winds and blue skies”, besloot hij zijn toespraak.
